राजमाची ट्रेक .....

२० जुनला राजमाची ट्रेक करुन आलो. ही माझी तीसरी ट्रेक. याआधी मागच्या वर्षी लोहगड आणि या वर्षी जानेवारीत सिंह्गड करुन आलो होतो. प्रत्येक ट्रेकमध्ये एक थ्रीलिंग असते. भटकण्याच छंद हा मला पहिल्यापासुनच आहे. पण किल्ल्यांची खरी ओळख मला रोहन, पंकज यासारख्या ट्रेकर्सच्या ब्लॉग्जमुळे झाली आणि कधी तरी आपणही हे सर्व वैभव याची डोळा पाहायचं,अनुभवायचं हे मनाशी पक्कं केलं. ट्रेक करायची तर एकट्याने शक्य नसतं. त्याची आवड असणारे, निसर्गाशी एकरुप होणारे, हिरव्या गवतावर लोळण घेणारे, तासंतास सुर्यास्तात हरवून जाणारे,नदीच्या पाण्यात डुंबणारे,  आणि हो या सार्‍या सह्यपर्वतांचा आणि छत्रपती शिवाजी महाराजांचा आणि महाराष्ट्राचा अभिमान असणारे चार - पाच मित्र हवे होते. माझ्या दुर्दैवाने माझ्या तिन्ही ट्रेकमध्ये मला असे कोणी सापडले नाही. ते ट्रेक म्हणजे पिकनिक समजुन आले होते. आणि इतक चालुन त्यांचा दम निघाल्यामुळे त्या सगळ्यानी प्रत्येकवेळी माझा उद्धार केला. मला या लोकांची किव यायची. यांना कसं काहीच वाटत नाही. इतकी मेहनत करुन जेव्हा आपण किल्ल्याच्या माथ्यावर पोहचतो, तेव्हा ते सारं वैभव पाहुन छाती कशी अभिमानाने फुलुन आली पाहिजे. पण नंतर मला जाणवलं की मी चुकिच्या लोकांबरोबर फिरत होतो.असो. पण राजमाची ट्रेक महेश आणि मी फार एन्जॉय केला.

फ्रायडेला मी आणि महेश जी टॉकवर चॅट करत होतो. बोलता - बोलता ट्रेकचा विषय निघाला आणि आम्ही राजमाचीला जायचं प्लॅन केला. महेश त्याची सुमो व्हीक्टा घेउन येणार होता. मग एवढी मोठी गाडी काढणार तर त्याप्रमाणे पंटर पण हवेत. मग महेशने त्याच्या काही मित्रांना बोलावले. मागच्या ट्रेकचा अनुभव होता म्हणुन मी माझ्या जुन्या ग्रुपमधल्या कुणालाही बोलावले नाही. रात्री दीड वाजता महेश आणि बाकिच्यांनी मला पनवेलहुन पिक अप केले. महेश, अमोल, महेंद्र आणि मी दहावीपर्यंत एकाच शाळेत होतो. बाकीचे सारे महेंद्र आणि महेशचे मित्र होते. रात्री २/ २.३० वाजता आम्ही लोणावळ्याला पोहचलो. लोणावळ्याहुन राजमाचीला जाता येतं एवढं माहेत होतं पण नक्की कसं जायचे ते माहीत नव्हतं. एका दुकानावर थांबुन मस्तपैकी चहा मारला आणि त्या दुकानवाल्याला राजमाचीला कसं जायचे याची माहीत घेतली. त्याप्रमाणे आम्ही तुंगार्लीच्या दिशेने निघालो. रात्रीचे ३.०० वाजले होते. सारा परीसर शांत झोपला होता. काळोखात आजुबाजुचे काही दिसत नव्हते. जोवर रस्ता दिसत होता तोवर महेश गाडी हाकत होता. मी ही कन्फुज्ड झालो होतो. बराच वेळ कच्या रस्त्यातुन ड्राईव्ह केल्यावर पुढे काहीच कळेना म्हणुन एका बंगलोच्या इथे गाडी उभी केली. एक वॉचमन तिथे होता. पुढे बसलेल्या विशालने त्याला विचारले " दादा, राजामाचीला कसं जायचे?"
"कूठं ??"
" राजामाची.... राजामाचीला कसं जायचं? "
'' राजामाची???? राजामाची न्हायी... राजमाची... राजमाचीला जायचयं का?"
" हो ...हो .. राजमाची,.......! " 
" तुम्ही चुकिच्या रस्त्याने आलात.... तुम्ही परत मेन रोडला जा. तिथुन राईट्ला वळा आणि आर्.पी.टी.एस. कंपनीच्याइथुन खाली उतरा.. तो सरळ रोड राजमाचीला जातो. इथुनही जाता येईल पन  पोहचेपर्यंत तीन साडे तीन तास लागतील. "

त्याचे आभार मानुन आम्ही परत फिरलो... मेन रोडला आलो. आणि त्या आर्.पी.टी.एस. च्या इथुन खाली उतरलो. रस्ता अतिशय खराब होता. मध्येच एक ट्रक रस्त्यात असलेल्या एका झाडामध्ये फसला होता. आम्ही त्या कच्च्या रस्त्यातुन पुढे निघालो. रात्रीच्या काळोखात आजुबाजुला कहीच दिसत नव्ह्ते. आम्ही ड्राईव्ह करत करत कोणत्यातरी गावात पोहचलो.. आता परत कन्फुज्ड... !!! कुठे जायचे तेच कळत नव्हते.. परत मागे आलो. आणि परत एका हॉटेलच्या सि़क्युरिटी गार्डला झोपेतुन उठवलं.. रस्ता सापडत नाही म्हणुन मी आणि महेश टेन्समध्ये होतो. तर बाकीचे सारे आमच्या नावाने आरडा ओरड करत होते....मला साल्यांचा राग येत होता... त्या गार्डने सांगितले की, रस्ता बरोबर आहे, फक्त गावातुन पुढे गेल्यावर राईट मारुन जा, म्हणजे पोचाल.... काळोख असल्याने काहीच दिसत नव्हते... आणि बाकीचे सारे ( जे पिकनिक समजुन ट्रेकला आले होते) बीअर हवी म्हणुन ओरडत होते.... शेवटी परत फिरायचे ठरले.. पहाटेला परत या रोडने यायचे असं ठरले.. आम्ही परत मेन रोडला त्या चहाच्या दुकानापाशी आलो.. रात्रभर आम्ही रस्ता शोधत फिरत होतो.. आता सकाळचे ५.३० वाजले होते. दुकाने अद्याप उघडली नव्हती आणि रात्री रस्त्यावर असणार्‍या भुर्जी पाव, चहाच्या टपर्‍या आता बंद झाल्या होत्या... एका टपरीवर महेशने मॅगी ऑर्डर केली... मी काही खाल्लं नाही... बाकीचे लोक बीअरच्या शोधात होते... मला अजुनही या लोकांचा राग येत होता... एवढ्या सकाळी कुठे मिळणार यांना... मी त्यांना समजावले, की पहिल्यांदा आपण किल्ल्यावरुन जाउन येवुया मग निघताना जे काही करायचे ते करा.... पण माझं आणि महेशचे एकणारे कुणी नव्हते.... त्यातल्य एकाने गाडीचा ताबा घेतला आणि गाडी लोणावळा मारकेट्च्या रस्त्यावर एक जॉनी वाकर नावाचा वाईन शॉप आहे तिथे उभी केली.. का ? तर म्हणे ते दुकान सकाळी ७.०० वाजत ओपन होईल.... माज डोकं सणकलं होतं... काय हरामखोर आणि नीच लोक आहेत... महेशने मला थांबवलं.... शेवटी तिथल्या एका स्थानिक माणसांच्या मदतीने त्यांनी बीअरची सोय केली... आणि आम्ही परत तुंगार्लीच्या दिशेने निघालो...

रस्ता बराच खराब होता.. पाउस नव्हता.. नाहीतर पावसात रस्त्याची हालत अजुन खराब झाली असती.. आमच्याकदे सुमो विक्टा होती... महेशने छान ड्राईव्ह करत गाडी कशीबशी काढली.. परत चुकायलो नको म्हणुन आम्ही रस्त्यावर दिसणार्‍या प्रत्येकाला पुढची वाट विचारत होतो....काही वेळाने आम्ही तुंगार्ली धरणाच्याइथे आलो. समोर राज्माची दिसत होता.. एका बाजुला संपुर्ण कातळाची भिंत लांबच्या लांब पसरली होती... तिथेच काही फोटो घेतेले.... मला आता राहवत नव्हतं कधी एकदा किल्यावर पोहचतो असं झालं होतं... पुढे गाडी जाईल कि नाही याची शंका होती, तसचं डिजेलचा काही अंदाज नव्हता.. म्हणुन आम्ही गाडी एका घराजवळ पार्क केली आणि तिथुन चालत जायचे ठरले.... अजुन किती चालायचे हे मलाही माहित नव्हते.. आम्ही जिथुन चालायला सुरुवात केली तिथुन दोन- अडीच तास लागले आम्हाला किल्ल्याच्या पायथ्याशी पोह्चायला... मी आणि महेश सोडुन बाकिच्यांची पहिलीच ट्रेक होती.. आम्ही चालत होतो.... अमोल, महेंद्र आणि बाकेचे सारे जण माझा उद्दार करत चालत होते... काही जणांनी किल्ल्याला दुरुनच नमस्कार करायचे ठरवले.. मी ऐकणार नव्हतो.. मी सगळ्यांना स्पष्टपणे सांगितले... कुणी येवो अगर न येवो मी जाणार.... महेशही माझ्याबरोबर तयार होता.... आम्ही पढे चालत होतो... बाकीचे दंगा मस्ती करत ..बीअर पीत.. ओरड मारत चालत होते...मी महेशला बोललो साल्या कूठुन आणलं यांना... सगळ्या ट्रेकची मजा घालवली....बाकिच्यांना मी ओळखतही नव्हतो.. पण महेंद्रला एकाच बीअरमध्ये चढली होती कारण तो माझ्याशी बराच वाद घालत होता... त्यात अमोल न पीता त्याला साथ देत होता.... दोघांनीही अक्षरशः मला पीड पीड पीडले.... कुठुन मला दुर्बुद्धी झाली आणि यांना ट्रेकवर घेउन आलो असं मला वाटत होतं..... रस्ता चांगला होता.. एका मो़कळ्या जागेवर आल्यावर राजमाची स्पष्ट दिसत होता.. पण तिथपर्यंत पोहचायचे म्हणजे समोर दिसणारी दरी क्रॉस् करुन अजुन चालावे लागणार हे दिसत होते.. पण आता मागे फिरणे शक्य नव्ह्ते किंवा मनाला पटतही नव्हते.. आम्ही चालु लागलो... वाट चांगली होती.. पावुस नसल्याची खंत सारखी लागत होती... रानातुन चालत चालत आता आम्ही किल्ल्याच्या जवळ आलो होतो... ज्या ठिकानी उभे होतो तिथुन तुंगार्ली धरण दिसत होते... म्हणजे परत जाताना आम्हाला किती चालत जावे लागणार याची जाणिव झाली होती... आता समोरची खोल दरी दिसत होती... समोर रिकामा धबधबा होता..... तिथे काही फोटो घेउन आम्ही निघालो.... पायथ्याशी आल्यावर एका दुकानात बिस्किटे आणि लिंबु सरबत घेतला.... पाहिलं तर काही बाईकस्वार किल्ल्याच्या पायथ्यापर्यंत बाईक घेउन आले होते... ... एव्हाना जी मुले काहीवेळापुर्वी परत जाण्याच्या गोष्टी करत होते ते ऑलरेडी किल्यावर पोहचले होते... महेशने त्यातल्या एकाला फोन केला तर तो किल्ल्याच्या माथ्यावर पोहचुन झेंडा फडकवत होता... काय विचित्र पोरं होती ही.... मग मी, महेश, अमोल आणि महेंद्रने चढाई सुरु केली... पावसामुळे काही भाग स्लिपी झाला होता... अर्ध्यावर चढलो.. महेश आणि महेंद्र पुढे गेले.. चढताना प्रॉपर असं आधाराला काही नाही त्यात हवा विरुदध दिशेने ढकलत होती...
मध्येच अमोल बोलला, " साल्या, तु मला मरवणार आहेस.. तुला माहीत आहे मला चक्कर आणि फीट्स येतात..शाळेत मी दोन - तीनदा असाच पडलो. होतो.. "
मला पटकन आठवलं.. हा यार!!! आता जर हा इथे पडला तर सगली बोंब.. आणि याच्या फिटस मी शाळेत असतान अनुभवल्या होत्या... मी त्याला तिथेच बसायला सांगितले आणि बोललो तु अजुन वर येवु नकोस.. मी जाउन य्तो.. तोवर तु इथेच थांब किंवा खाली जाउन बस्.....अस.म म्हणुन मी पुढे जात होतो... पण पुढे चढण्यासाठी फार अवघड वाटत होतं.. दोन तीन दगडातल्या पायर्‍या पण तिथुन पाणी वाहत होतं आणि बरचं स्लिपी होतं.. खाली पाहिलं तर माझं डोकंही गरगरायला लागलं...कारण बाजुला धरायला कसलाच आधार नाही आणि जर सटकलो तर डायरेक्ट खाली.... तरी मी खाली न बघता चढलो आणि व्हयचे तेच झाले माझा पाय घसरला.. मी घाबरलो .. पण स्वतःला सावरलं... माझी छाती धडधडायला लागली... अमोल मला हसु लागला..," काय राजे??? फाटली???"
मी काहीच बोललो नाही... थोडावेळ बसलो.... समोरु एक वाट दिसत होती.. ती ही तशीच... कसलाही आधार नाही.... त्याच वाटेवरुन एक बाई ' मरा मरा मरा मरा मरा ...." करत चालली होती.... आता काय करायचं... किल्ल्यावर जाणे अटळ होते... नाहीतर सारे रात्रीचं जागरण, इतकं चालणं सारं काही व्यर्थ होतं. अमोल त्याच दगडातल्या पायर्‍यावरुन बूट काढुन चढला... मी ही प्रयत्न केला पण माझे पाय थरथरायला लागले.. अमोल पुढे गेला.... शेवटी मनाचा धीर केला.... समोरच्या वाटेवरुन जी बाई काही वेळापुर्वी गेली होती तिथुन जायचे... उठलो, नजर समोर ठेवली.. खाली बघायचच नाही.. आणि सरळ चालत गेलो... वारा खाली ढकलत होता पण न थांबता गेलो... आणि झापकन वर चढलो...जसा गडावर गेलो... मोठ्याने ओरडलो....  "हर हर महादेव ! "समोर दिसणारं दृश्य बघुन भान हरपून गेले.... दुरवर नजर जाईल तिथे लांबच्या लांब पसरलेले डोंगर, चारी बाजुनी धुक्याने बुडालेले.... एका बाजुला समोर एक काळा सुळका दिसत होता.. कदाचित ढाक बहीरी असावा...  समोर श्रीवर्धन आणि मनरंजन हे बालेकिल्ले दिसत होते...मी एकटाच्या तिथल्या एका खडकावर आडवा झालो... पावसाच्या बारीक सरी पडत होत्या पण मोठा पाउस पडण्याची चिन्ह दिसत नव्हती... मी ती सारी शांतता स्वतःमध्ये सामावुन घेत होतो.... काही वेळाने उठुन किल्ल्याच्या माथ्यावर जायला चालु लागलो... किल्ला पुर्ण बघायला मिळाला नाही.. माथ्यावर जाउन काही फोटो काढले आणि परत जायला निघालो.... ते सारं वैभव डोळ्यात साठवुन....

निघायच्यावेळी काही मुले परत पुढे गेली होती.. आता बरचं चालायचं आहे हे ठावूक होतं.. त्यात कुणीही काही खाल्लं नव्हतं.... वाटेत जाताना जिथे करवंद दिसतील तिथेच त्यांचा फडशा पाडला.... परतीच्या वाटेवर बरेच ट्रेकर्स येताना दिसत होते.. काही बाईकवरुन येत होते... काही वेळाने तर कळसच झाला. एक माणुस चक्क टाटा सुमो घेउन किल्ल्यापर्यंत आला.. त्याला बघुन बाकिच्यांनी मला आणि महेशला परत शिव्या घालाययला सुरुवात केली.. पण जर आपल्याला गाडीने किल्ल्यापर्यंत जायचे होते तर मग ट्रेकिंगला अर्थ काय होता??? पण यांना बोलुन काही फायदा नव्हता.. ते आपलीच पुंगी वाजवत होते.... आता दीड वाजला होता आणि आमच्या पोटात आग पडली होती. ती थोडीशी करवंदांनी भागवली होती...आम्ही लवकरात लवकर पोहचायच्या प्रयत्नात होतो.. पण रस्ता संपतच नव्हता..... काही वेळाने समोरुन एक फोक्स वॅगन टॉरेग येताना दिसली... मी विचार केला आयला हमव्ही असली असती तर डायरेक्ट गडावरच पार्क केली असती....  पाय अक्षरशः गळ्यात आले होते.. काही ठिकाणी बसत बसत, आम्ही कसेबसे परत तुंगार्लीला पोहचलो... गाडी बघितली आणि जिवात जीव आला. अगोदर पोहचलेले गाडी खोलुन आडवे तिडवे पडले होते... आता जेवून डायरेक्ट घरी..... निघताना मी आणि महेश पुढच्या ट्रेकची प्लॅनिंग करत होतो... आणि ठरवले.. साला कुणी नाही आला तरी चालेल आपण दोघंच जायचे... बाकीच आम्हाला हसत होते आणि आम्ही त्यांना...... दुर्दैवाने काही चांगले फोटोज माझ्याकडुन डिलिट झाले....

निशिगंध...२

दुसर्‍या दिवशी ऑफिसमध्ये आमच्या दोघांचं बरच कौतुक झालं. ऑर्डरही तशीच मिळाली होती. येणारा - जाणारा प्रत्येकजण आम्हा दोघांचं अभिनंदन करत होता..काही वेळाने रिया माझ्यापाशी आली.

" Congrats !! कसा आहेस?"

" Same to you!! मी मजेत,.. तु कशी आहेस??"

" I,m good!! चल आता अजुन कामं करायची आहेत. तसं आपलं या महिन्याचं टार्गेट तर पुर्ण झालंय... पण पुढच्या महिन्याची तयारी करायला हवी."

" या! हो !काही प्रॉस्पे़क्ट्स आहेत. मी फॉलो अप करायला सुरुवात करतो..."

" Ok. All the best !!! "

" Thanks ! "

असं म्हणुन मी कामाला सुरुवात केली. लॅपटॉप सुरु केला. पहिलं काम जी - मेलवर मेल्स चेक करणे. बाजुलाच ट्विटर लॉगइन केल. नेहमिच्या मित्रांच्या ट्विट्स वाचणे आणि रिट्विट करणे. मेल्स काही विशेष नव्हत्या.. रियाने ऑरकूट आणि एफबीवर काही स्क्रॅप टाकले होते.. मेघाने श्री बालाजीचा फोटो फॉर्वर्ड केला होता आणि २० जणांना फॉरवर्ड करा असं लिहिलं होत. तसं न केल्यास काय होईल तेही उदाहरणांसहीत लिहिल होतं. मी बालाजीला नमस्कार केला आणि पुढच्या कामाला लागलो..मराठीब्लॉगविश्व ओपन केलं.. काही नविन लेख, कविता, वाचायला मिळाल्या...चला...सकाळचा सहित्यिक नाश्ता झाला.. आता जी - टॉकवर लॉगिन केले' म्हणजे दिवसभर काम करता - करता मित्रांच्या सोबत टवाळक्या करायला मो़कळा. आता कामाला सुरुवात... आउटलुकमध्ये बॉसकडुन आणि कंपनीच्या अमेरिकेतल्या गोर्‍या साहेबाकडुन अभिनंदनपर मेल आलं होतं.. त्यासगळ्यांचे मन:पूर्वक आभार मानुन मी माझ्या कामाला आरंभ केला. खरं तर काम करायचा मुड नव्हता..जी टॉकवर रिया, मेघा, सिद्धु,समीर असे ऑनलाईन दिसत होते.. रियाच्या स्टेटस बदलला होता.. फिलिंग गुड !! काही क्लायंट्सना फोन करुन अपॉईंट्समेंट फिक्स्ड केल्या..आणि प्रपोझल बनवत बसलो..दुपारी २-३ च्या दरम्याने ममाचा फोन आला. " हाय मा, बोल."

" अरे, संध्याकाळी लवकर नीघ जरा."

" का गं? "

" अरे, नंदा मावशीकडे जायचयं, तीने बोलवलयं, आज तिच्या लग्नाचा वाढदिवस आहे, मग छोटीशी पार्टी आहे. मी, वैशु आणि पपा चाललोय, तु ऑफिसमधुन ये."

" ममा, तुम्ही जा ना, मला जाम कंठाळा येतो गं तिथे. मावशी सारखी पकवते गं."

" काही पकवत वैगरे नाही, तु यायचं म्हणजे यायचं. ओके?"

" ओके. चल बाय." म्हणुन मी परत कामाला सुरुवात केली. संध्याकाळी बॉसने मला आणि रियाला मिटिंगसाठी बोलावलं.. काही एक्सपेक्टेड प्रॉस्पे़क्टसवर चर्चा झाली. इतक्यात परत ममाचा फोन आला. मी ते कट केला.. असं दोन तीन वेळा झालं. रिया माझ्याकडे डोळे वटारुन बघत होती. मी ममाला कॉल बॅक करतो असं टेक्स्ट करुन परत मिटींगमध्ये शिरलो....मिटींग संपल्यावर मी निघायची तयारी करु लागलो. रिया आली. " काय? कुठे चाललाय? "

" अरे! मावशीकडे जायचयं. तिची वेडींग अ‍ॅनीवर्सरी आहे आज. गेलं पाहीजे नाही तर आमच्या मातोश्री!!!! " मी वाक्य पुर्ण करणार इतक्यात ममाचा परत फोन आला.

" अगं माझ्या आई निघतोय मी. सात - साडे सात वाजेपर्यंत पोहचेन."

" मग हे प्रेझेंटेशन??? " रिया.

" मी तयार करतो. तु काळजी करु नको. रात्री बनवेन."

" रात्री?? तु पार्टीवरुन येणार केव्हा आणि बनवणार केव्हा?? राहु दे. मीच तयार करते."

" So Sweet of you!!! "

" बाय दे वे, कूठे राहते तुझी मावशी? "

" नेरुळ. नवी मुंबई. "

" ओके. चल मी तुला ड्रॉप करते वाशी पर्यंत."

" अरे. नको. डोन्ट बॉदर. मी जाईन ट्रेनने."

" अरे आता लोकलला किती रश असेल. चल. मग वाशीवरुन जा तु."

" ओके. चल." आम्ही दोघे निघालो. ट्रॅफिक भयंकर होतं चेंबुरला पोहचेपर्यंत आम्हाला सात वाजले. परत ममाचा फोन.

" हा ममा. मी चेंबुरला पोहचलोय. खूप ट्रॅफिक आहे."

" अरे, पण तु बसने का येतोय? ट्रेनने इतक्यात पोहचला असतास."

" अगं, मी बसमध्ये नाहीए. रिया मॅमच्या कारने येतोय. त्या वाशीला राहतात ना. मग मला वाशीपर्यंत ड्रॉप करते म्हणाल्या. येतो मी लवकर." फोन ठेवून मी रियाकडे पाहीले. फक्त ओठांनीच सॉरी बोलुन ती हलकेच हसली. "इटस ओके." मी ही ओठांची हालचाल केली. ट्रॅफिकमधुन आम्ही हळूहळू पुढे सरकत होतो.

" मला तुझ्याशी काही बोलायचं होतं.."

" अं? काय? बोल ना? "

" काही नाही रे. सहजच... काल फार मज्जा आली ना? "

" हो!! "

" आपण परत जाउया तिथे? पण पावसात...."

" पावसात???? " पुढे शांतता.... कुणीच बोललं नाही.

" तु काही तरी बोलणार होतीस... ?"

" काही नाही रे.. असच....नंतर बोलू.... " पूढे हाय वे वरुन रियाने गाडी सुसाट सोडली. काही वेळात आम्ही वाशीला पोहचलो.

" मी सोडु तुला नेरूळला? "

" नको. यार. थँक्स. मी जाईन."

" शुअर?"

" या.. या... चल. थँक्स फॉर द लिफ्ट. उद्या भेटु ऑफिसमध्ये."

" ओके. बाय."

मी मावशीच्या घरी पोहचलो तेव्हा ८ वाजले होते. मम्मीने डोळे मोठ्ठे करुन माझ्याकडे पाहिलं. बरेच पाहुणे मंडळी जमले होते. समोरुन मावशी आणि अंकल आले. बघताच मावशी ने माझे गाल ओढले. ती नेहमी असंच करते. मी अजुनही लहान असल्यासारखे ती माझे गालगुच्चे घेत राहते. मी दोघांनाही विश केलं. ममाने मला बोलावलं.

" अरे जा. जरा फ्रेश होउन ये. आणि हो तो मी दुसरा शर्ट घेउन आलेय. तो घाल."

" शर्ट???? का? कशाला? ह्याला काय झालंय???"

" काही नाही रे. जा तु फ्रेश होउन ये.." ममा मावशीला काही तरी इशारे करत होती. तिकडे वैशुही खुद्खुदत होती. काय चाललयं ते कळत नव्हतं...मी फ्रेश होउन आणि शर्ट बदलुन आलो. ड्रींक्स आणि डीनरचा कार्यक्रम टेरेसवर जोरात सुरु होता. मी टेरेसवर गेलो.पपानी बोलावून घेतलं आणि काही नातेवाईकांशी ओळखी करुन दिल्या. मी एक पाईंट घेतला आणि टेरेसच्या एका कोपर्‍यात जाउन उभा राहीलो. संध्याकाळची वेळ.. समुद्राची खारी हवा अंगाला झोंबत होती.. पाम बीच रोडवरुन गाड्यांची ये - जा सुरु होती. ती कातरवेळ मी माझ्या बीअरसोबत एंजॉय करत उभा होतो. इतक्यात मावशीची मुलगी अनघा आली." हाय दादा, कसा आहेस'"

" ओह! चिकु?? मी ठीक. तु कशी आहेस? हाव'ज युर कॉलेज गोईन ऑन? "

" इट्स कूल!! अच्छा, ऐक ना तुला ममाने खाली बोलावलयं."

" ओके. चल येतो म्हणुन सांग."

" नाही. आत्ताच चल. मला तुला घेउन यायला सांगितलयं."

" अगं पण माझी बीअर तर संपु दे."

" ते सगळं नंतर. चल आत्ता. "

' ओके. ओके. चल"

आम्ही दोघं खाली गेलो. ममा आणि मावशी बसल्या होत्या. त्यांच्यासोबत अजुन एक बाई बसल्या होत्या. ममाने मला बसायला सांगितलं आणि त्या बाईंशी माझी ओळख करुन दिली. " हा माझा. मोठा मुलगा.. अ‍ॅड एजन्सीमध्ये मॅनेजर म्हणुन आहे." मी त्या बाईंना नमस्कार करायला वाकलो. " अरे, अरे, राहु दे.. सुखी रहा!!"

" तुमची मीरा कुठे दिसत नाहीए." ममाने त्या बाईंना विचारले.

"होती इथेच. चिकु, मीरा ताई कुठे आहे? जा तिला बोलव." मावशीने चिकुला सांगितले.

" अगं ती टेरेसवरच आहे."

एव्हाना हा प्रकार माझ्या लक्षात यायला लागला होता. ममाचं मला पार्टीला यायला फोर्स करण. दुसरा शर्ट घालायला सांगण. ओळख वैगरे... आयला!!! माझी वि़केट काढण्यासाठी ही सगळी फिल्डींग लावली होती तर... मी उठलो..

" ममा... जरा ये ना. मला तुझ्याशी बोलायचयं."

मी आणि ममा किचनमध्ये गेलो. " काय चाललयं हे?"

" कुठे काय? काही नाही!! अरे ती नंदाची मैत्रीण आहे ना तिला तुला बघायचं होतं."

" का? "

" का म्हणजे? असच.. ओळख अजुन काही नाही...."

" ओळख??? तिच्याशी कि तिच्या मुलीशी???"

" हे बघ, तु आता २७ वर्षांचा झालास. तुझ्या लग्नाचा विचार आम्हालाच करावा लागणार ना? "

" अगं पण इतकी घाई का? करु सावकाश"

" कधी म्हातारा झाल्यावर?? त्यात तुझी कूणी गर्लफ्रेंडही नाही. आम्हाला वाटलं होतं तुझं तुच जमवशील... पण कसलं काय? एक मुलगी नाही पटवता आली तुला?? आणि तसं पण आम्ही फक्त तुझी ओळख करुन देतोय.तुला तिच्या गळ्यात नाही बांधत आहोत. तु फक्त तिला भेट. बघा एकमेकांना. जमतयं का ते. नाहीतर लिव्ह इट....चल आता..."

नी मुकाट्याने ममाच्या मागुन बाहेर आलो. " मावशी!!!! मीरा ताई वर आहे टेरेसवर." चिकु ओरडली.

" जा. दादाला तिच्याकडे घेउन जा आणि ओळख करुन दे." त्या बाईंनी चिकुला सांगितलं.... चिकु मला टेरेसवर घेउन गेली. कोण कशी असेल कूणास ठाउक? मला राहुन राहुन ती तारका आठवत होती. चुकलं! ममाला सांगायला हवं होतं कि मी काल एका मुलीच्या प्रेमात पडलोय. अजुन थोडा वेळ मिळाला असता तर तिला पटवुन दाखवलं असतं. नंतर विचार केला जाउ दे तिकडे, असं धक्का लागुन किंवा आपटुन प्रेम फक्त चित्रपटांमध्येच होतं..एक मुलगी जिथे थोड्यावेळापूर्वी मी उभा होतो तिथे उभी होती. लेमन कलरची साडी. लांब सोडलेले केस.. चिकुने मला तिच्याकडे जायला सांगितलं. " तु चल ना सोबत."

" नाही दादा. तुच जा. मी जाते माझे काही फ्रेंड्स आलेत." असं बोलुन ती पळाली..मी धीर करुन तिच्याकदे गेलो आणि तिच्या मागे उभा राहीलो..

" excuse Me! " ती मुलगी वळली.. आणि मला धक्काच बसला.....

" य्य्यु ?????? " आम्हा दोघांच्या तोंडुन एकाच वेळी प्रश्न निघाला........पुढे काय बोलावे ते दोघांनाही सुचत नव्हते.. आम्ही फक्त एकमेकांकडे बघुन, न बघुन हसत होतो... मग मीच सुरुवात केली." काय योगायोग आहे नाही? "

"अं?? हो ना!! बाय द वे, कालच्यासाठी पुन्हा एकदा थँक्स...."

" इट्स ओके.तुम्ही काय करता?"

" मी. मेहता शिपिंग्समधे असिस्टंट मॅनेजर आहे. आपण काय करता? "

" मी एका अ‍ॅड एजन्सीमधे आहे."

" ओके. ग्रेट." पुन्हा काहीवेळ शांतता पसरली... समुद्राच्या वार्‍याने तिचे केस उडत होते आणि एका हाताने ती ते सावरत होती......

क्रमशः

निशिगंध

असा कसा मी तिच्या प्रेमात पडलो? मला कळलेच नाही. वार्‍याच्या एका झोताबरोबर ती माझ्यावर येवून धडकली. तीचे मो़कळे केस माझ्या चेहर्‍यावरुन हलकेच तरळून गेले. तिचा तोल जाणार इतक्यात मी तिला अलगद झेलुन घेतले. भांबावून तिने माझ्या गळ्याभोवती दोन्ही हात गुंफले. तिच्या डोळ्यांशिवाय मला अजुन काही दिसत नव्हते. तिचा चेहरा अगदी माझ्या चेहर्‍याच्या जवळ! तिचे घाबरलेले श्वास माझ्या चेहर्‍यावर आदळत होते.पापण्यांची होणारी चलबिचल माझ्या पापण्यांनाही वेड लावत होती. जणु आकाशातुन एखादे नक्षत्रच माझ्या ओंजळीत येवून विसावले होते. कोणतं नाव देवू मी तिला? मी एकटक तिच्या त्या घाबरलेल्या चेहर्‍याकडे बघत होतो. अचानक तिच्या ओठांची हालचाल झाली.

''सॉ........री......!!!... अ‍ॅअ‍ॅअ‍ॅअ‍ॅअ‍ॅ......म्म्म्म्म रीली..... सॉरी!!!'' माझ्या गळयाभोवती गुंफलेले तिचे हात अजुनच घट्ट झाले आणि ती सावरुन उभी राहीली.मी भानावर आलो।

'' इट्स ओके''

" सॉरी हा... माझं लक्षच नव्हतं..."

' अरे! नो प्रोब्लेम, इट्स ओके....'

' थँक्स... !!!" एक लार्ज स्माईल आणि मी खल्लास!! माझा खातमा!! क्लीन बोल्ड !!!

ती वळली आणि बस स्टॉपच्या दिशेने चालु लागली. मी तिला बघत उभा. तिची बस आली, ती बसमध्ये चढली, बस माझ्या समोरुन गेली.. ती उभी होती. जाता जाता पुन्हा एक एक्स्ट्रा लार्ज स्माईल आणि हाताने बायचा इशारा, माझाही हात अलगद वर गेला चार बोटे थरथरली! बस नजरेआड होईपर्यंत मी तिथेच उभा!! इतक्यात पुन्हा एक धडक लागली. " दिखता नहीं क्या? रस्ते में खडा है, येडे जैसा! तुमको नहीं चढना है तो बाजुमें खडा रहो!!"
मी वळलो एक जाडी बाई माझ्यावर ओरडत होती. मी बाजुला झाली आणि बसची वाट पाहु लागलो. पण काही केल्या ती माझ्या मनातुन जाईना. काय क्षण होता !! वॉव!! हेवन!!
" भाईसाब आपका मोबाईल बज रहा है!!" बाजुला असलेल्या एका व्यक्तीने मला ताळ्यावर आणलं.
डॅम्न!!! रिया !! " या रिया?."
" व्हेर आर यु?"
" ऑन माय वे टु ऑफीस, जस्ट वेटींन फॉर बस!"
" व्हेर एक्झॅक्टली इज दॅट? आय'ल पिक यु अप"
" नो इट्स ओके. आय विल रिच ऑन टाईम, यु प्लिज डोन्ट बॉदर!"
" सी! वी हॅव टु गो टु पुने टुडे. द क्लायंट हु सपोझ टू विझिट अवर ऑफीस हॅझ कॅन्सल्ड हीज प्लॅन अ‍ॅन्ड आस्क्ड उस टु विझिट हिज पुने ऑफिस. आय होप दा प्रेझेंटेशन इज रेडी विथ यु.!!'
" या...या इट्स रेडी विथ मी! अ‍ॅम राइट नाव अ‍ॅट फाईव्ह गार्डन बस स्टॉप यु कॅन पिक मी अप फ्रॉम देअर!"
"ओके. जस्ट वेट! आय्'ल बी देअर विदीन १५-२० मिनिट्स."
" ओके मॅम."
चला आज पिकनिक!! तसं पण मंडेला ऑफीसला जायला इतका वैताग येतो.. बर झालं! !! असा विचार करत मी कानाला आय - पॉड लटकवला आणि पुन्हा त्या तारकेच्या ( अरे! आत्ता काही वेळापुर्वी माझ्या ओंजळीत पडली होती ना, ती ! ) आठवणीत हरवून गेलो. " बेबी व्हेन यु गॉन, आय रिअलाईज्ड अ‍ॅम इन लव्ह, डेज गो ऑन न ऑन अ‍ॅन्ड नाईट्स जस सीम्स सो लाँग...." गाणं ऐकत मी येणार्‍या - जाणार्‍या बसेसकडे बघतोय आणि मला तीच दिसतेय. लार्ज स्माईल...... काही वेळाने समोरुन रियाची सँट्रो येताना दिसली. मी आय - पॉड काढला आणि तिच्या गाडीच्या दिशेने चालु लागलो. गाडी माझ्याबाजुला येवून थांबली.मी दरवाजा उघडला. रिया ड्राईव्ह करत होती. लिवाईसची लो वेस्ट जीन्स, आणि ब्लॅक टी - शर्ट. गळ्यात एक कसली तरी फॅशनेबल माळ आणि त्यात लपलेलं अगदी छोटंसं मंगळ्सुत्र.! आज एकदम हॉट दिसत होती. तशी ती नेहमीच दिसते. ऑफीसमधले सारेजण तिची एक झलक घेण्यासाठी मरतात. बॉस तर या ना त्या कारणाने तिच्या अवतीभोवती घुटमळत असतो. पण रिया एकदम कमिटेड! टु हर वर्क्स अँड हर लाईफ...
" गुड मॉर्निंग !"
" गुड मॉर्निंग!!" मी माझी बॅग मागच्या सिटवर ठेवली आणि आम्ही दोघेही पूण्याच्या दिशेने निघालो. दोघेही काहिच बोलत नव्हतो. रिया शांतपणे ड्राईव्ह करत होती. आणि मी असाच इकडे तिकडे बघत तिला आठवत होतो.
" बरं झालं आज ऑफिसला नाही चाललोय ते."
' का रे?'
" काही नाही. अ‍ॅज युजवल, मंडे इज लेझी डे ! मला खरच कंठाळा येतो मंडेला ऑफीसला जायला."
'' तुला आजकाल बर्‍याच गोष्टींचा कंठाळा येतोय."
'' तसं नाही पण,.... जाऊ देत....फरगेट इट..!"
" काय रे ? रागावलास??"
" नाही रे ! नो ! " बोलता बोलता गाडी रियाने चेंबुर हाय वेच्या पेट्रोल पंपकडे वळवली. गाडीत पेट्रोल भरायला सांगुन तिथेच असलेल्या मॅक डीमधुन फ्रेंच फ्राईज आणि आईस टी घेउन आली. ती जेव्हा खायला घेउन येते तेव्हा पुढे गाडी मला ड्राईव्ह करायचे असते. मी गाडीचा ताबा घेतला. ती माझ्या बाजुच्या सीट्वर येवून बसली.
" तु खाणार?"
" नाही, मी ब्रेकफास्ट करुन आलोय आणि तसं आज जरा जास्तच खाल्लंय. !"
" ओके."
पेट्रोल भरुन झाल्यावर आम्ही तिथुन निघलो. सकाळ्च्यावेळी ट्रॅफिक नव्हतं. मी गाडी सुसाट सोडली. काही वेळाने रियाचा फोन वाजला. कदाचित तिच्या नवर्‍याचा असावा. बोलताना थोडी टेन्स्ड वाटत होती. मध्येच आवाज चढुन बोलत होती. मी तिच्याकडे लक्ष न देता ड्राईव्ह करत होतो. आम्ही पुण्याला पोचलो तेव्हा ११.०० वाजले होते. गाडी पार्क करुन क्लायंट्च्या ऑफीसमध्ये गेलो. अर्धा तास वाट पाहिल्यावर कॉन्फरन्स रुममध्ये प्रेझेंटेशन सुरु झाले. अ‍ॅज युज्वल रिया हॅझ गिवन हर बेस्ट. एव्हरीवन वॉझ इंप्रेस्ड विथ हर अ‍ॅन्ड विदिन नेक्स्ट ३० मिनीट्स वी क्लोज्ड द डील अ‍ॅन्ड वाक्ड अवे विथ अ परचेस ऑर्डर. क्लायंट आम्हाला, स्पेशली रियाला लंचसाठी खूप इनव्हाईट करत होता, पण काही तरी कारण सांगुन रिया मला घेउन तिथुन निघली.. मी गाडी काढली आणि आम्ही तिथुन निघालो.
" जेवायचं कूठे?" तीने विचारलं
" तु सांग! तसं पण मला भूक नाहीए आज." मी बोललो.
" तुला झालयं काय? सकाळ्पासुन बघतेय तु एकदम ट्रान्समध्ये आहेस. प्रेझेंटेशन्मध्येही तुझं लक्ष नव्हतं ! "
" अरे, खरच काही नाही. चल कुठे जेवुयात? हाव्ह अबाउट पिझ्झा?? " मला समोर पिझ्झा ह्ट दिसलं होतं.
" ओके. तसं पण बरेच दिवस झाले मी पिझ्झा नाही खाल्ला."
"ओके. चलो फिर. आज तुला माझ्याकडुन ट्रीट!"
" एनिथिंग स्पेशल टुडे?"
" नथिन्ग जस लाईक दॅट!! " आम्ही मस्त एक चिज पिझ्झा मागवला. खाता खाता मी रियाला सकाळच्या तारकेबद्द्ल सांगितलं. ती हसत होती. मध्येच तिने विचारले.
'' तुझी कुणी गर्लफ्रेंड आहे की नाही? " मी नकारार्थी मान हलवली.
" कसा रे तु असा? एक मुलगी पटवता नाही आली तुला अजुन?"
"कॉलेजमध्ये असताना होती गं एक. पण नंतर कय झालं कुणास ठावूक शी ब्रोक अप विथ मी!!"
" सो सॅड!! पण आपल्या ऑफीसमधली ती बंगालन, जाम फिदा आहे हा तुझ्यावर!!''
" कोण ती मोंजुलिका?? ??"
" काय रे, छान मुलगी आहे ती आणि तिला मंजुलिका का म्हणता तुम्ही? मंजीरी!! कीती छान नाव आहे तिचं! मग ही सकाळची आयटम कोण? "
" मला काय माहीत? चालता चालता आपटली आणि माझ्या ह्रुदयात खड्डा करुन गेली ! काय डोळे होते गं तीचे!!! आणि तीचे केस !!! असं वाटत होतं....
" बस्स्स्स!!! पुरे !! कौतुक !!! तुला काही लाज वैगरे आहे की नाही? "
" लाज? मी असं काय बोललो?"
"अरे डम्बो, कोणत्याही सुंदर मुलीसमोर दुसर्‍या मुलीची कधीही स्तुती करु नये. कळत की नाही तुला!!"
" सुंदर ना? मग तुला काय प्रॉब्लेम आहे? " मी चिडवत बोललो.
" दिवस भरलेत का रे तुझे?"
" सॉरी ब्युटीफुल लेडी! माय बॅड! ''
" दॅट्स बेटर !!" असं बोलुन ती माझ्याकडे बघुन हसु लागली. '' वेडा आहेस तु! एकदम वेडा !!"
"थँक्स !!"
" मग तुझं ब्लॉगचं लिखाण कसं चाललयं? बरेच दिवस काही नवीन वाचायला नाही मिळालं!"
"कसलं काय रे! मला काही सुचतच नाही. कामाच्या व्यापात वेळ मिळेल तर ना? "
" आज लिहिशिल ना मग, त्या तारकेबद्दल?"
" या.....आय्'ल ट्राय माय बेस्ट! तसं सकाळपासुन शब्द फिरत आहेत मनात बघु जमलं तर लिहिन."
'' लिही रे, तु खरचं खूप छान लिहितोस. "
" थेंक्स! लिहिन मी ! तसंपण तुझ्याशिवाय मला दुसरा कूणी वाचक नाहीए ! " २.०० वाजले होते. " तो बॅक टु मुंबई? "
" जाउया रे पुर्ण दिवस आहे. चल कुठे तरी भटकुन येवूया. नाही तर एवढ्या लवकर घरी जाउन काय करणार. मी गेले असते पण माझा नवरा रात्री १०.००च्या नंतर उगवतो. तु गेला असता पण तुझं तर लग्नही नाही झालंय, मग तु तरी जाउन काय करणार? थोडावेळ भटकुया आणि मग निघु ५-६ वाजता. क्या बोलता है? "
" जो हुकुम रानीसाँ, पण जाणार कूठे?"
" चल वाट मिळेल तिथे!!" आज या बयेला काय झालयं? मी मनातल्या मनात कूठे जायचं याचा विचार करत होतो. बिल पेड करुन आम्ही निघालो. निघताना रियाने बॉसला फोन केला. ऑर्डर मिळाल्याचं सांगितलं. आणि डायरेक्ट उद्या रिपोर्ट करु म्हणुन सांगितलं. नवर्‍यालाही फोन केला. काम संपायला ४-५ वाजतील. निघताना फोन करते असं सांगुन फोन ठेवला. मी तिच्या़कडे बघत होतो." बघतोस काय असा मख्खासारखा? तुझं लग्न झालं ना की कळेल तुला! "
" काय कळेल?"
" चल, समझके भी ना समझ ना बनो!" एक टपली मारत ती बोलली...आम्ही पुणे सोडलं. कूठे जायचं याचा विचार करत होतो. ३.३० - ४.०० वाजता आम्ही लोणावळ्याला पोह्चलो. इतक्यात मला सन सेट पॉईंट आठवला.
" सन सेट पॉईंट्ला जाउया? "
" तु नेशील तिथे!"
मी कार सन सेट पॉईंट्च्या दिशेने सोडली. २०-२५ मिनीटात आम्ही सन सेट पॉईंटवर पोचलो. सुर्यास्त व्हायला अजुन बराच वेळ होता. आम्ही तिथे गाडी पार्क केली आणि उतरलो. सुर्य अजुन तळपत होता. समोर अतिशय खोल दरी होती. डाव्याबाजुला दरीमध्येच लिंगाणा डोंगर उभा होता. त्याच्या डोक्यावर भगवा दिमाखात फडकत होता. नजर जाईल तिथे दुरवर डोंगर - दर्‍या आणि कुठलीतरी नदी संथ वाहताना दिसत होती. वाराही छान सुटला होता. वार्‍याने उड्णारे केस सावरत रिया ते दृष्य न्याहळत उभी होती. " काय छान स्पॉट आहे रे! "
" हे काही नाही जर तु पावसात येशील ना तेव्हा बघ! समोरच काहीच दिसत नाही. सगळीकडे हिरवळ आणि दाट धुकं असतं! गेस पावसात, यु आर हीअर विथ युर लव्ह! काय मजा येत असेल यार ! पावसात भिजुन चिंब होउन, एकमेकांच्या मिठीत सामावून जाण्यात! थरथरत्या स्पर्शांनी अंगावर काटा उभा राहील आणि एकमेकांच्या मिठीत आपण सारं जग विसरुन जातो.." मी बोलता बोलता थांबलो. रिया माझ्याकडे बघत उभी होती..मी स्वतःला आवरलं. "बोल ना थांबलास का? "
" काही नाही. मी असाच वेड्यासारखा बडबडत असतो. चल आपण फोटो काढुया!" आम्ही काही शॉट्स घेतले.रिया आज वेगळीच दिसत होती. आम्ही एकमेकांचे भरपुर शॉट्स घेतले. सुर्य एव्हाना पश्चिमेकडे कलत होता. आम्ही तिथे काठावर असलेल्या एका झाडाखाली बसलो होतो. बर्‍याच इकडच्या - तिकडच्या गप्पा मारल्या. आज रिया खूप बोलत होती. तिच्याविषयी, तिच्या नवर्‍याविषयी, तिच्या कॉलेजच्या आठवणी बरच काही. कोंडुन ठेवलेलं धरणाचे पाणी दरवाजे उघडल्यावर जसं ओसंडुन वाहतं तशी ती बोलत होती.मी शांतपणे ऐकत होतो.. ६.०० - ६.३० वाजले अस्तील सुर्य आता तांबडा होउन विझण्याचा तयारीत होता. मी फोटो घ्यायला उठणार इतक्यात रियाने माझा हाथ धरला. मी तिच्याकडे पाहिलं. " काय?"
" बस ना, कूठे चाललास? "
" अरे सन सेट होतोय. चल काही फोटो घेउया!"
" बसुनच घे ना! " " बरं म्हणुन मी तिच्या बाजुला बसलो. आणि बरेच फोटो काढले. आज सुर्य खूपच छान दिसत होता. मी डोळे भरुन तो सुर्यास्त पाहत होतो. गार वारा अंगावरुन अलगद वाहुन दरीत सांडत होता. आणि हळूहळू काळोख होत होता. मी अक्षरशः देहभान हरपून त्या सुर्यास्तात बुडालो होतो. थोड्यावेळाने मी ताळ्यावर आलो. पाहीलं तर रिया माझ्या खांद्यावर विसावली होती. मला थोडं ऑड वाटलं. मी तीला उठवलं. अचानक स्वप्नातुन उठावं त्याप्रमाने ती दडबडुन उठली. " सॉरी यार ... माझा थोडा डोळा लागला... ! "
"इट्स ओके.. बट यु मिस्ड द डॅम्न ब्युटीफुल सन सेट.!"
" चला तर मग निघुया? इट्स ७.०० नाव!"
" ओके. चल!" मी उठलो आणि तिचा हाथ धरुन तिलाही उठवलं.. तिथेच असलेल्या फेरिवाल्यांकडुन मस्त चहा मारला आणि गाडीच्या दिशेने चालु लागलो. चालता चालता रियाने माझा हात हातात घेतला.
" थँक्स फॉर सच ब्युटीफुल इव्हीनिंग!!!" मी फक्त हसलो.
" आज खूप बोलले ना रे मी! जाम पकवलं तुला!! "
" नाही यार! असं काही नाही. बरं वाटलं मला ऐकुन. मित्र असतात कशाला यार?. सो होप यु फील्स लाईट!"
" या, जस्ट लाईक फेदर!! " आणि दोघेही हसत हसत मुंबईच्या दिशेने निघालो........

क्रमशः

फोन भूत !!!!

त्यावेळी मी आणि तेजस व्ही.एस्.एन्.एल्.मध्ये होतो. मला वाटतं गणपतीचे दिवस होते. आणि शनिवार होता. काम तसं फारसं नव्हतं. ऑफीसमध्ये आल्या आल्या तेजसने वर्दी दिली. " भाई, आज घरपे कोई नहीं है. रात को जश्न मनायेंगे."

त्यानुसार देव, जगदीश आणि अमेयला निमंत्रण गेलं. संध्याकाळी ७ वाजता तेजसच्या घरी जमायचं....आम्ही ४ - ५ वाजता ऑफीस सोडलं. मी तेजसला बोललो की मी घरी जातो आणि घरच्यांना तोंड दाखवून परत येतो. त्यावेळी मी घाटकोपरला राहायचो. मम्मीच्या समोर काही तरी पुडी सोडली आणि सटकलो. तिथुन बस स्टॉपवर आलो आणि ३०५ पकडली... आय थिंक ७ दिवसांचे गणपती गावी चालले होते.. त्यामुळे थोडं ट्रॅफीक होतं... मी सायनला पोहचलो असेन इतक्यात माझा सेल वाजला. नंबर अनोळखी होता..मी फोन उचलला." हॅलो... हॅलो..... " बोलतोय पण समोरुन फक्त ढोल ताश्यांचा किंवा मिरवणुकीचा आवाज येत होता पण व्यक्तीचा आवाज येत नव्हता... मी हॅलो हॅलो बोलुन वैतागलो आणि फोन डिसकनेक्ट केला... परत ५ मि. त्याच नंबरवरुन फोन आला. पुन्हा तेच !! मी हॅलो.. हॅलो ओरडतोय पण गोंगाटाशिवाय कसलाही आवाज नाही.... त्यात तो नंबरही ओळखीचा नव्हता....म्हणुन मी रिटर्न कॉल केला पण परत तोच आवाज आला.. दुसर्‍या वेळी माझा कॉल अ‍ॅन्सर नाही झाला. काही वेळाने तेजसचा फोन आला.. " कुठे आहेस रे? " त्याने विचारले.

'" अरे मी बसमध्ये आहे. सायनला पोह्चतोय. थोडा ट्रॅफीकमध्ये अडकलोय..."

गणपती विसर्जन असताना मी शिवाजी पार्कला जायला घाटकोपरहुन बस पकडली म्हणुन त्याने माझा उद्धार केला. मघाशी आलेले फोन कॉल कुणाचे असतील याचा विचार करत आणि गणपतींची मिरवणुक आणि मिरवणुकितल्या मुलींना बघत बघत मी अराउंड ७ - ७.३० वाजता पार्कात पोहचलो.तेजस आणि देव कट्ट्यावर स्टॉक घेउन बसले होते.. जग्गु, आणि अमेय अजुन आले नव्हते... आम्ही कट्ट्यावर तोपर्यंत पार्कातल्या पोरी बघत बसलो...बोलता बोलता मी तेजस आणि देवला मघाशी मला आलेल्या फोन कॉल्सबद्दल बोललो...दोघांना नंबरही दाखवला.. मी त्या नंबरच्या बाबतीत थोडा क्युरीअस होतो कारण एका वर्षापूर्वी माझं ब्रेक - अप झालं होतं. तरीही मी तिला विसरु शकलो नव्हतो... अजुनही नाही विसरु शकत्...त्यामुळे मला वाटत होतं की कदाचित तीच फोन करत असावी... कारण फोन आल्यावर मला बाकी सगळे आवाज येत होते फक्त त्या व्यक्तीचा आवाज येत नव्हता.. त्यामुळे मला असं वाटत होतं की ती मुद्दाम बोलत नसावी...पण कन्फर्म होत नव्हतं. मी ती शंका तेजस आणि देवला बोलुन दाखवली. साल्यांनी मला वेड्यात काढलं आणि मग आम्ही तेजसच्या घरी पोहचलो....काही वेळांनी सगळेजण पोहचले आणि मग मैफील सुरु झाली.. १ - २ पेग झाले असतिल.इकडच्या तिकडच्या गप्पा सुरु झाल्या. बॉस लोकांचा उद्धार करुन झाला. एकमेकांची खेचुन झाली ( काय म्हणुन विचारु नका, आपण जाणकार आहात ) मग तेजसने सिगरेट फुकत त्याचा नेहमीचा शेर बोलुन दाखवला..

" अर्ज है ! "

" इर्शाद "

" के बेवफा सनमसे सिगरेट अच्छी है !"

" वा ! वा ! वा ! वा !"

" के बेवफा सनमसे सिगरेट अच्छी है, साली दिल जलाती है पर होठोंसे तो लगती है !"

" वा ! वा !! माश्या हलवा, माशा हलवा !!"

तिसरं राउंड सुरु झालं.. इतक्यात त्याच नंबरवरुन परत फोन आला... मी घडाळ्याकडे पाहीले. साडे नऊ वाजले होते. मी फोन उचलला.." हॅलो... हॅलो...." कुणाचाच आवाज नाही...आत मात्र पलीकडुन कसलाही आवाज येत नव्हता.. शांत !!! मी १ - २ वेळा हॅलो हॅलो बोलुन वैतागुन फोन डिसकनेक्ट केला...परत १ - २ मिनिटानी त्याच नंबरवरुन फोन... आताही तेच..कुणी बोलत नाही...मी हॅलो.... हॅलो बोलुन परत फोन ठेवला... एव्हाना बाकीचे सगळेजण माझ्याकडे बघत होते..." काय झालं रे ? कोण होतं? " तेजसने विचारले...

" माहित नाहे रे, त्याच नंबरवरुन फोन आलाय... मघाशी कसले कसले आवाज येत होते... आता तर आवाजही येत नाहीत्...कोण आहे कुणास ठाउक ! ' मी वैतागुन बोललो आणि एक लार्ज सिप घेतला...मग ती स्टोरी जग्गु आणि अमेयला सांगितली... काही वेळाने परत फोन आला... मी अ‍ॅन्सर न करताच डिसकनेक्ट केला... परत फोन आला ..... मी डिस्कनेक्ट केला....असं दोन तीन वेळा झालं... मग मला थोडं वाटु लागलं की तीच असावी... ब्रेक अप झाल्यापासुन आम्ही एकमेकांशी बोललो नव्हतो... किंवा भेटलोही नव्हतो. ( पी. एस. :- मी ३ पेग डाउन आहे.) वैतागुन मी फोन स्विच्ड ऑफ केला... म्हटलं मरु दे !! नंतर बघुया... तसं माझी लव्ह स्टोरी अमेय आणि तेजसला माहित होती.. मी थोडासा अपसेट झालो...मला तिची प्रकर्षाने आठवण यायला लागली....मला अपसेट बघुन काही जणांनी मला धीर दिला... आणि ४ था पेग भरला... तेजसने मला सेल ऑन करायला सांगितले... बोलला बघुया परत फोन येतो का. मी नाय नाय करत फोन ऑन केला... काही वेळ निघुन गेला आणि परत फोन आला...." नॉट अगेन ! डॅम्न ! " म्हणुन मी फोन सोफ्यावर फेकुन दिला...फोन वाजुन वाजुन बंद झाला.. पण परत वाजायला लागला... मी उचलला...वैतागुन, रागाने ओरडलो..." हॅलो कोण आहे?? बोलत का नाही..??? " माझी जिभ अडखळत होती...

" सोनु तु आहेस का? बोल ना ! तु बोलत का नाहीस ?? " मी बोलुन बोलुन थकलो पण समोरुन कसलाही आवाज नाही...मी फोन डिसकनेक्ट केला...

" मला वाटतं तीच आहे..अजुन कुणी नसणार आणि इतक्या रात्री अजुन कोण फोन करणार?" मी बोललो...

" तीच कशावरुन ? " कुणी तरी विचारले..

" तीच असणार यार इतक्या रात्री अजुन कोण फोन करणार ? आय मीन जर दुसर्‍या कुणाला बोलायचं असतं तर त्याने ब्लँक कॉल का दिले असते?? "' ( चार पेग डाउन ) आता मला सॉलेड चढली होती..मला काही सुचत नव्हतं.. फोन येतच होते... आणि मी डिसकनेक्ट करत होतो..कारण बोलुन काहिच फायदा होत नव्हता.. त्यानंतर येणार्‍या प्रत्येक कॉलला मे किती तरी मुलींची नावं घेतली...भक्ती, पल्लवी, श्वेता, सोनु.... हे समजुन की यापैकी कुणी फोन करत असावं... सगळेजण माझ्याकडे डोळे फाडुन बघत होते...( आणि हो एक सांगायचं राहिलं मी जेव्हा जेव्हा त्या नंबरवर फोन करायचो तेव्हा तो फोन फक्त रिंग व्हायचा. कुणीही अ‍ॅन्सर करत नव्हतं त्यामुळे मी अजुन कन्फ्युझ होतो..) काही वेळाने माझ्या कन्फ्युझनची जागा भीतीने घेतली...कारण एका वर्ष झालं होतं तिला बघुन आणि तिच्याशी बोलुन. त्याकाळात तिच्याविषयी मला काहिच कळलं नव्हतं. किंबहना मी ते जाणुन घेण्याचा प्रयत्नही केला नव्हता...आमच्यात जे काही झालं होतं ते सगळं मी मनाच्या कुठच्या तरी कोपर्‍यात गाडुन ठेवलं होतं..त्यामुळे तिचं काही बरं - वाईट तर झालं नसेल ना या विचाराने मी घाबरलो होतो...म्हणजे अ‍ॅल्कोहोलचा माझ्यावर इतका परीणाम झाला होता कि. तो फोन कॉल भुताचा किंवा एखाद्या आत्म्याचा असावा असं मला वाटत होतं.( एखद्या चित्रपटासाठी चांगला कॉन्सेप्ट आहे. नाही का? ) मी अशी शंका बोलुन दाखवल्यावर सगळे सिरिअस झाले... फोन आल्यावर मी तो स्पीकरवर ठेवायचो जेणे करुन त्यांनाही ऐकायला जावं..पण काहीच ऐकु येत नव्हतं.. पण ,मला बाकिच्यानी वेड्यात जमा केलं.नंतर मला ह्या साल्यांचा डाउट यायला लागला, कदाचित यांच्यापैकीच कुणीतरी प्रँक करत असेल.. मी त्यांआ शिव्या घालायला सुरुवात केली, बोललो साल्यांनो तुम्हीच हे कॉल करताय्.सगळ्यांनी आपापले सेल फोन काढुन समोर ठेवले..५ मि.परत फोन आला..आता काय बोलणार??? मी फोन उचलला, काही बोलायला जानार इतक्यात काय झालं, अमेय काही तरी बोलला आणि ते चक्क मला माझ्या फोनमध्ये ऐकु आलं. मी घाबरलो..घाबरुन बोललो, " हे काय? चाललयं?? आपण जे ह्या रुममध्ये बोलतोय ते मला माझ्या फोनमध्ये ऐकु येतेयं, डॅम्न!!! " " बघु, बघु" म्हणुन कुणीतरी फोन घेतला इतक्यात तो डिसकनेक्ट झाला... हे काय चाललयं, मला काहिच समजत नव्हतो.. माझ्या काहिच लक्षात येत नव्हतं. बाकिचेही माझ्याकडे घाबरल्यासारखे बघत होते...अ‍ॅलकोहोलचा परिणाम असेल माझं डोकं सुन्न झालं होतं. त्या सारख्या सारख्या फोन कॉल्सच्या टॉरचर्समुळे मी वेडा झालो होतो... अतिशय घाबरलो होतो. लिकर संपलं होतं. पण फोन कॉल्स संपले नव्हते...सगळेजण मला रिलॅक्स व्हायला सांगत होते.मला काय करावे ते सुचत नव्हते... इतक्यात परत फोन वाजला.. मी अ‍ॅन्सर केला..भयाण शांतता...." हॅलो ?......."

पलिकडुन काहि तरी कुजबुजण्याचे आवाज... श्वासोच्छवासांचा आवाज....मी चापापलो...

पलिकडुन व्हिस्परिंग आवाज आला, " हॅ......लो....."

मी ओरडलो, "ए कुणीतरी बोलतय..." " हॅलो... कोण आहे?? " मी भीत भीत विचारले....

"दी....प.....कक्क्क..???." व्हिस्परिंग साउंड....

" या अ‍ॅम दिपक.... व्हु इज धिस??" ( मला स्केरी मुव्ही आठवला.)..

" दी...पकक्क्क...., यु...आ...र डे....ड नाव...! अ‍ॅम कमिंग....

." कोण आहे ? *#*** !!! ,,, #* @***, फ*%^@***!!!!, हिम्म्त असेल तर समोर ये...!! " मी त्वेषात तोंडाला येईल ते बोलत होतो...

" कोण आहे रे ? काय झालं ? " ' माहित नाही रे कोण आहे साला,बॅस्टर्ड मला बोलतोय यु आर डेड नाव !!!"

" आवाज कुणाचा आहे? ''

" काय माहित ?? इट्स व्हिस्परिंग !!! "

सगळेजण गपगार झाले.. काय चाललयं कुणालाच काही कळत नव्हतं... माझी तर सगळी उतरली... मी घामाघुम झालो होतो... कोण असेल?? मला काहिच कळत नव्हतं... ( ४ पेग डाउन झल्यावर काय माती कळणार ???) माझे सगळे तर्क वाया जात होते... बरं हे सगळं संध्याकाळपासुन सुरु झालं होतं आणि आता तर रात्रीचे २ वाजायला आले होते.... ती इतक्या रात्रभर जगुन फोन का करेल??? बरं तीने इतक्या वेळा फोन केला, एकदा तरी ई बोलली असती ना!! आणि ती यु आर डेड ! असं कशाला म्हणेल??? शी* मॅन ! डोकंच चालत नव्हतं... मी सेल स्विच्ड ऑफ केला... आणि बसुन राहिलो....बाकिचे झोपायच्या तयारीला लागले...पण माझी झोप तर केव्हाच उडाली होती...सगळ्यांनी मला धीर दिला .. आणि झोपायला सांगितले... पण मी पुरता घाबरुन गेलो होतो.. तेजसने मला पाणी आणुन दिले.. मी सगळ्यांकडे बघत होतो आणि ते माझ्याकडे विचित्र नजरेन बघत होते..होत असलेल्या प्रकाराला काय म्हणावं तेच कळत नव्हतं !! भुताटकी??? आत्मा??? डॅम्न!! ( मी ह्या बाबतीत डरपोक आहे ) नंतर ह्या विषयावर आमच डिसकशन सुरु झालं.. कोण - कोण कसले कसले, कुठुन कुठुन ऐकलेले भुता - खेतांचे किस्से सांगत होते आणि मे अजुन घाबरत होतो... इतक्यात तेजसने मला खिडकीपाशी बोललवलं अनी सांगितलं की समोरच्या बिल्डिंगमधला तो फ्लॅट आहे ना तिथुन एका मुलीने उडी घेउन आत्महत्या केली होती....आणि तो किस्स सांगितला... देव आणि अमेयने तेच सांगितले... नंतर मी बिछान्यावर पहुडलो पण मला झोप येत नव्हती. ती खिडकी आणि बाहेरचा भयाण अंधार मला डिस्टर्ब करत होता... मी तेजसला ओरडलो

"पहिल्यांदा ती खिडकी बंद कर साल्या, तिथे कुणे तरी आहे... !!!"

" अरे कुणी नाही तिथे !! झोप गपचुप ! "

" नाही, नाही ! मला कुणीतरी दिसतयं तिथे !!! बंद कर आधी !!' मी ओरडु लागलो...आणि परत उठुन बसलो...

आणि एक भयंकर डायलॉग मारला, मला माहित नाही हा डायलॉग मला कसा आठवला किंवा कसा सुचला !!

मी बोललो, " हे बघा, माझ्याशे जे काही होतयं ते मला माहित नाही, पण जिथे प्रकाश आहे, जे आपण पाहु शकतो तेच सत्य आहे, जिथे प्रकाश संपतो तिथे अंधार सुरु होतो.. आणि ह्या अंधारात काय चाललयं हे आपल्याला तोपर्यंत कळणार नाही जोपर्यंत आपण तिथे प्रकाश टाकत नाही.... " ( डॅम्न ! काय खतरनाक डायलॉग होता ना ?? )

आतापर्यंत अमेय वैतागला होता, " ए साल्या आता जर गप्प बसला नाहिस ना तर डोक्यात बाटली घालेन, केव्हापासुन बडबड करतोय, कसली भुतं आणि आत्मा??? तु काय कुणा मुलीचा रेप करुन तीला मारुन टाकलयं? जी आता भुत बनुन तुला मारायला आलीय...आता जर गप्प झोपला नाहीस ना तर इथे एक आत्मा तयार करीन,.... तो तुझा !!"

( साला राक्षस !!! ) मी गप्प झालो. पण मला झोप येत नव्हती. मी घाबरलो होतो.. घाबरल्यामुळे आणि ती खिडकी दिसत असल्यामुळे माझी धडधड वाढली होती.. मला घाम फुटला होता...

मी अमेयला बोललो..." मला कसं तरी होतयं ... आय थिन्क माझा ब्लड प्रेशर ... अम्या साल्या मला हॉस्पिटलमध्ये घेउन चल... माझं काही खरं नाही..."

सगळेजण मला शांत करत होते पण मी कुणाचच एऐकत नव्हतो..

शेवटी अमेय उठला... " साला, हा काय झोपायला देणार नाही....मरु दे रे, देव सांग त्याला कुठुन फोन येतायत ते,, दाखव त्याला भूत...."

मी शांत....

" काय? काय " कोण फोन करतो???'" मी देवकडे पाहिले, तो हसत होता... मला बोलला... "सेल स्विच ऑन कर."

मी पटकन सेल स्विच ऑन केला...आणि त्या नंबरवरुन फोन आला... मे देवकडे पाहिले त्याचा सेल त्याच्या हातात होता पण त्याचा नंबरवरुन कॉल येत नव्हता.. सगळ्यांचे फोन सगळ्यांकडे होते... पण कुणाच्याच सेलवरुन फोन येत नव्हता.....

"काय चाललयं ? कुणी सांगेल का???"

अमेयने एक टपली मारली " आरे साल्या इथुन फोन येतोय तुला." आणि देवने खिशातुन दुअसरा सेल बाहेर काढला..!!

डॅम्न!! जेव्हा मला हा सगळा प्रकार कळला तेव्हा माझा चेहरा बघण्यालायक झाला होता.. सगळेजण माझ्यावर हसत होते...माझी खेचत होते....जर हा सगळा प्रकार तेव्हा रेकॉर्ड केला असता तर एम टीव्ही बकरावर फर्स्ट प्राईझ मिळालं असतं.... खतरनाक एपिसोड झाल होता.. मी ही नंतर हसायला लगलो.....

*****************************************************************************************************************************************************************************************************************

त्याचं झालं असं, देवकडे दोन सेल फोन होते. एक आय थिंक रिलायंसचा आणि एक गरूडा... पैकी रिलयन्सचा नंबर माझ्याकडे होता पण गरुडाचा नव्हता..त्यावेळी गरुडाची स्कीम होती कि महिना १२०० रु. फिक्स्ड भरायचे अणि कोणत्याही लोकल नंबरवर अनलिमिटेड बोलायचे....तोच फोन त्याच्याकडे होता...संध्याकाळी मी जेव्हा बसमध्ये होतो तेव्हा देव मला फोन करत होता पण काही प्रॉब्लेम्समुळे मला त्याचा आवाज येत नव्हता. फक्त तो गोंगाट ऐकु येत होता...मी जेव्हा त्यांना पार्कात भेटलो आणि त्या कॉल्सबद्दल सांगितले साल्यांनी तेव्हाच ठरवले की आज ह्याल घ्यायचं...त्याप्रमणे त्यांनी बाकिच्यांनापण सांगुन ठेवले होते....पीताना देव हळुच खिशात हात घालायचा आणि माझा नंबर डायल कारायचा.. मी फोन उचलल्यावर हरामखोर सगळे शांत व्हायचे...जेव्हा मी बोललो की अरे यार आपण जे बोलतोय तेच मला ऐकु येतेयं तेव्हाच मला समजायला हवं होतं की इथुनच कुणी तरी फोन करतयं. पण अ‍ॅल्कोहोल डोक्यात चढल्यावर डोकं थोडंच काम करणार !! असो...शेवटी क्लायमॅक्स ! व्हिस्परिंग साउंड !!!! देव बाथरुममध्ये गेला आणि तिथुन त्याने फोन केला होता.. दारु पिताना नॉरमली सगळेजण सारखे सारखे टॉयलेटला जात असतात त्यामुळे माझं त्याच्याजडे लक्ष नव्हतं. प्लस त्याचा फोन माझ्यासमोरच होता...आणि साले सगळेजण इतकी क्लास अ‍ॅक्टींग करत होते की मला जरासुद्धा शंका आली नव्हती... डॅम्न!! त्यानंतर हा प्रकार सगळ्या मित्रांना कळवण्यात आला.. आणि मला सग्ळे फोन करुन व्हिस्परिंग आवाजात बोलायाच !" दी....पप्प्प्क... यु आर डेड !! " सगळ्यांची हसुन हसुन पुरेवाट लागली.... आजही तो किस्सा आठवला की मला स्वत:वरच हसायला येतं!!! असतात एक एक त्यापैकी मी एक !!!

पैलतीर........अंतिम

"काही नाही रे. बस असचं. तुझी काळजी वाटते."

" चल मग मी निघतो. फ्रेश होउन येतो. मग पार्कात फिरायला जाउ. "

" ओके. लवकर ये रे. !" असं म्हणुन चिन्मय तिथुन निघला.

पुढचे काही दिवस असेच निघुन गेले. नेहाचे ते चाळे सुरुच होते. एके दिवशी प्रिया काही मित्रांसोबत पार्कात बसली होती. नेहाने तिला पाहिले आणि तीला चिडवण्याच्या हेतुने तिला बरचं काही बोलुन गेली. प्रिया फक्त ऐकत होती. नेहा मोठ्या मोठयाने ओरडत होती आणि आजुबाजुचे लोक त्यांच्याकडे पाहत जात होते. प्रियासोबत असलेल्या मैत्रीणींनी नेहाला गप्प करण्याचे बरेच प्रयत्न केले पण ती ऐकायच्या मुडमध्ये नव्हती. प्रिया शांतपणे ऐकत होती आणि तिच्या डोळ्यांतुन अश्रुंची धार सुरु होती. शेवटी वैतागुन प्रिया जायला निघाली. ती रस्त्याच्या कडेवरुन डोळे पुसत चालली होती. मागुन नेहा त्या मुलाबरोबर बाईकवरुन येत होती. बाईकवरुन जाता जाता नेहाने प्रियावर लाथ मारली आणि अतैशय क्रुरपणे हसत भरधाव निघुन गेली. नेहाने मारलेल्या लाथेमुळे प्रिया रस्त्यावर पडली. ते बघताच तिच्या मैत्रीणीनी धावत येउन तिला सावरले. प्रिया अतिशय व्यथित होउन रडायला लागली. मानसीने तिला घरापर्यंत सोडले. प्रियाने मानसीला हे सगळं चिन्मयला सांगु नको म्हणुन सांगितले. पण चिन्मयला कुठुन तरी समजले. तो तडक प्रियाकडे गेला आणि त्याबाबत त्याने प्रियाला विचारले. प्रियाने त्याला झाला प्रकार कथन केला.

" बस्स ! दॅट्स द लिमीट ! मी तिला सोडणार नाही आता ! " चिन्मय रागाने बाहेर पडला.

प्रियाने त्याला थांबवले. " जाउ दे रे ! मला काही फरक नाही पडत. जाउ दे ! मला कळत नाहे की ती अशी विअर्ड का वागतेय. जस्ट फरगेट इट ! "

" नो ! आय वोन्ट ! तीने मला काही बोलावं तुला बोलण्याचा तिला काहीएक हक्क नाही. तिला मी बघुन घेतो आता. ! " चिन्मय तडक बाहेर पडला. तो नेहाच्या घरी गेला. नेहाची आई होती.

" नेहा कुठे आहे ?" त्याने विचारले. "का? काय काम आहे? " नेहाच्या आईने दारातच विचारले.

तिला न जुमानता चिन्मय घरात शिरला. आणि नेहाला हाक मारु लागला. नेहाचे वडील बाहेर आले.

" काय झालं बेटा ? नेहा नाहीए इथे.ती काही वेळापुर्वीच लंडनला निघुन गेली तिच्या आत्याकडे."

दात ओठ खात चिन्मयने त्यांच्याकडे पाहिले. तो रागाने लालबुन्द झाला. समोर असलेला फिशपॉन्ड जमीनीवर ढकलुन दिला. सगळीकडे काचा आणि पाणी पडले.आणि काही मासे तडफडु लागले. ते पाहुन नेहाची आई आणि वडील घाबरुन गेले. " अरे काय झाले काय ? " नेहाच्या वडीलांनी विचारले.

" काय झालं ? जर आता तुमची मुलगी समोर असली असती ना तर तुम्हाला कळलं असतं. सांगुन ठेवा तुमच्या मुलीला की यापुढे माझ्या समोर जरी आली ना तर ...... " नेहाची आई घाबरुन एका जागी बसली होती.

चिन्मय तिथुन निघुन गेला। त्या गोष्टीला बरेच महिने निघुन गेले. सर्व काही सुरळीत होते. त्यानंतर नेहाचा काही पत्ता लागला नाही.चिन्मयही सगळं काही विसरुन गेला.यथावकाश चिन्मय आणि प्रियाचं लग्नही झालं. लग्नानंतर काही महिन्यातच प्रियाने ती आई होणार असल्याची न्युझ चिन्मयला दिली. चिन्मय आनंदाने वेडा झाला होता. प्रियाला कुठे ठेवु आणि कुठे नको असं त्याला झालं होतं. दिवसेदिवस प्रिया अजुनच सुंदर दिसत होती. प्रत्येक दिवशी चिन्मय आणि प्रिया बाळाच्या येण्याचा जाणिवेने हरवून जायचे. प्रियाला आता सातवा महिना सुरु होता. एके दिवशी चिन्मयला कंपनीच्या कामासाठी नाशिकला जायचे होते. प्रियाही जायचा हट्ट धरुन बसली. चिन्मय तिला समजावत होता पण ती ऐकेना. शेवटी चिन्मय तिला घेउन गेला. रात्री मुंबईला परतत असताना अचानक रस्त्यात पाउस पडु लागला.रस्त्यात परतत असताना प्रियाच्या पोटात अचानक दुखु लागले. वेदनांनी ती विव्हळू लागली. चिन्मय आजुबाजुला हॉस्पिटल किंवा एखादा दवाखाना शोधत ड्राईव्ह करत होता. पण कळवळणार्‍या प्रियाला त्याला बघवत नव्हतं. तो तिला धीर देत होता. भिवंडी बायपासजवळ येताच टर्नवर प्रिया अचानक ओरडली. तिला बघताच चिन्मयचा कारवरील ताबा सुटला आणि समोरुन येणार्‍या भरधाव ट्रकने त्याच्या गाडीला चिरडुन टाकले. ..................................

**********************************************************************************

गाडीने आता वेग घेतला आणि ती मुंबईच्या दिशेने सुसाट पळू लागली. दोन - तीन वेळा चिन्मयने मिररमध्ये पाहिलं नेहा त्याच्याचकडे बघत होती. तिचे डोळे जड दिसत होते. चिन्मय तिला टाळत होता पण नेहाची नजर हटत नव्हती. पश्चाताप आणि करुणेची छटा तिच्या चेहर्ञावर स्पष्टपणे जाणवत होती. इतक्यात परत चिन्मयचा फोन वाजला. त्याने गाडी बाजुला घेतली.

" हा आई, काय झालं?" ........." व्हॉट ? कधी आणि कशी ????? ........ तु पहिल्यांदा तिला हॉस्पिटलला घेउन जा..... मी..म म्मी मी...... पोहोचतो अर्ध्या तासात ! अगं पण हा सातवा महिना आहे ना अचानक कसं काय.????? " ........... " ए पियु काय झालं गं? खूप दुखतयं का रे? डोन्ट वरी मी येतो लगेचच...... पियु.....तु बोलु नकोस जास्त ... मी म ....मी मी पोहचतो... आय लव्ह यु जान !!!! .........." आई तिला तबडतो हॉस्पिटलमध्ये घेउन जा ! मी पोहचतो.... !!! "

"काय झालं मि. चिन्मय ??? " राहुलने विचारले.

" नाही! काही नाही ! आय थिन्क शी नीड्स मी !!! मला पोहोचलं पाहिजे ताबडतोब." चिन्मयने गाडी सुसाट सोडली....त्याला धड काही सुचत नव्हतं. सारखा प्रियाचा आवाज त्याच्या कानात घुमत होता. त्याने काही मित्रानां आणि मैत्रीणींना फोन केले आणि घरी जाउन आईची मदत करायला सांगितले. तो खूपच टेन्स्ड झाला होता.राहुल त्याला धीर देत होता. आता ते भिवंडी बायपासच्या इथे पोहोचले होते. बायपासच्या टर्नजवळ येताच चिन्मयचा फोन परत वाजला. प्रियाचा फोन होता. फोन डॅशबोर्डवरुन उचलता उचलता अचानक हातातुन सटकला आणि खाली पडला. एका हाताने स्टेअरिंग सांभाळत असताना वळणावर अचनक समोरुन एक ट्रक सुसाट आला. राहुलने ते पाहिले आणि ऑरडला "मि. जाध........व !!!!!" ते पाहताच चिन्मयने पटकन ब्रेक मारुन स्टेअरिंग वळवले पण गाडिवरचा त्याचा ताबा सुटला. त्याचवेळी ट्रकवाल्यानेही कचकन ब्रेक दाबले आणि थांबवायचा प्रयत्न केला पण नियतीला ते मान्य नव्ह्ते. ट्रकने कोणतीही दयामाया न दाखवता त्या ऑडीला चिरडुन टाकले. एक कर्कश किंकाळी ऐकु आली आणि सेलफोन रिंग होत होता....

"चिन्मय्य्य्य्य्य्य्य !!!!! " नेहाने किंकाळी फोडली..... दचकून राहुल जागा झाला..

." काय..... झालं नेहा???? " नेहाने आजुबजुला पाहिलं ती तिच्याच गाडीमधे होती. राहुल बाजुला होता.. तिला कळेना आपण इथे कसे काय? ती फार घाबरली होती. घामाने डबडबून आणि धापा टाकट होती. राहुललाही कळेना की काय झालं?

" काय गं काय झालं काही स्वप्न वैगेरे पहिलंस का? "

" राहुल आप....प्ण कुठे आहोत सध्या? "

" कुठे म्हणजे ? रात्री गाडी खराब झाल्यापासुन इथेच आहोत. पावसात कुणी लिफ्ट देत नव्हतं. तु ही झोपी गेलीस. म्हणुन मग वैतागुन मी ही झोपलो.. पण झालं काय? " आता नेहाला कळलं की ते एक भयानक स्वप्न होतं. ती ताळ्यावर आली. राहुलने तिला पाणी पाजलं. आता तिला बरं वाटु लागलं. पण ते स्वप्न तिच्या मनातुन जाईना. तिचं मन सारखं चिन्मय आणि प्रियाबोवती घुटमळू लागलं. ती गाडीबाहेर पडली तिच्यापाठोपाठ राहुल बाहेर आला. हाय वे वर बरच ट्रॅफिक जमा झालं होतं. त्याने घडाळ्याकडे पाहिलं. साडे चार वाजले होते. ट्रॅफिक बघुन तो अजुनच वैतागला. बाजुला उभ्या असलेल्या व्यक्तिला त्याने विचारले, " अरे भाई सुनो ! क्या हुआ? इतना ट्रॅफिक क्युं है ?"

" कुछ नहीं साहब, अ‍ॅक्सिडेंट हुआ है आगे. एक कपल था गाडी में. ट्रकने उडाया !!! " नेहा पटकन चपापली....तिला हा संवाद ओळखिचा वाटला....पण तिला धड आठवत नव्हतं...राहुलने एका ट्रकवाल्याच्या मदतीने कशी तरी गाडी सुरु केले आणि सुटकेचा नि:श्वास टा़कला.काही वेळाने ट्रॅफिक हळूहळू मुव्ह होउ लागले. नेहाला काही सुचत नव्हतं. ती डोळे बंद करुन शांत पडुन होती आणि त्या स्वप्नाचा माग घेत होती. काही वेळाने जिथे अ‍ॅक्सिडेंट झाले होते तिथुन ते पास झाले. ट्रकने कारच्या चिंधड्या उडवल्या होत्या...डेड बॉडीज दिसत नव्हत्या.गाडीची हालत बघुन नेहाच्या अंगावर सरक्न कटा उभा राहिला... बरेच पोलीस उभे होते आणि ट्रॅफिक हलवत होते. राहुल आणि नेहा तिथुन पास झाले. नेहाने ठरवलं घरी गेल्यावर चिन्मय्च्या किंवा प्रियाच्या घरी जाउन त्यांना भेटायचं आणि त्यांची माफी मागायची...यथवकाश सकाळी साडे सहा - सात वाजता ते घरी पोहोचले. घरी जाताच नेहा बेडवर पडली. रात्रीच्या प्रवासात दमल्यामुळे ती गाढ झोपी गेली. दुपारी कसल्याश्या स्वप्नाने तीला जाग आली. घाबरुन ती बेडवर उठुन बसली. नंतर तिच्या लक्ष्यात आले की तिला चिन्मयला भेटायला जायचे आहे. उठुन ती किचनमध्ये गेली. कॉफी बनवली आणि हॉलमध्ये टीव्हीच्या समोर येउन बसली. राहुल घरी नव्हता.चॅनेल्स सर्फ करता करता एका न्युझ चॅनलवर येउन थांबली आणि समोरची ब्रेकींग न्युझ बघता तिच्या हातातला कॉफीचा कप खाली पडला. न्युझरिडर बोलत होती.

" काल रात्री सुमारे साडेतीन - चारच्या सुमारास भिवंडी बायपास इथे झालेल्या एका अपघातात एका भरधाव ट्रकने एका कारला उडविले। कारमध्ये असलेल्या जोडप्याचा जागीच म्रुत्यु झाला. कारमधील जोडपे हे दुसरे - तीसरे कुणी नसुन मर्सीडीज इंडियाचे सेल्स जनरल मॅनेजर मि. चिन्मय जाधव आणि त्यांची पत्नी सौ. प्रिया जाधव होते. दुर्दैवाची गोष्ट अशी की सौ. प्रिया जाधव ह्या गर्भवती होत्या....... " पुढे नेहाला काहिच ऐकु येत नव्हते. हतबल होउन ती टीव्हीवरील क्लिप्स पाहत होती..........रात्री पडलेले स्वप्न काय होते ते तिला आता कळून चुकले. आतापर्यंत ती एकाच तीरावर होती. आपलं सारं काही तीने एका तीरावर वसवलं होतं जाणिवपूर्वक दुसर्‍याना दुखवून त्यांना पैलतीरावर सोडुन ती निघुन गेली होती. आयुष्यात पैलतीरही असतं याची तिला जाणिव झाली कारण काल रात्री ती त्या तीरावर जाउन आली होती.....

**********************************************************************************

नमस्कार.

सर्वात पहिल्यांदा मी माफी मागतो की जुलैला सुरु केलेली ही गोष्ट संपवायला आज ऑक्टोबर उजाडला आहे। काही विशेष कारणांमुळे आणि मुख्यतः माझ्या आळशीपणामुळे ही गोष्ट संपवायला उशीर झाला. मी काही मोठा लेखक नाही पण ही माफी मी काही स्पेशल लोकांसाठी मागत आहे. इन फॅक्ट या सर्वानी माझ्या प्रत्येक पोस्ट्ला खूप चांगला प्रतीसाद दिला वेळोवेळी लवकर पोस्टस संपवावी म्हणून मला शिव्याही घातल्या. मजा आली. बरं वाटतं.या ब्लॉगमुळे बरेच मित्र मिळाले. अगदी जगभरातुन. अशीच एक मैत्रीण साधना हिने मला ही गोष्ट पूर्ण करायला बरीच मदत केली. नेहमी शिव्या घातल्या. अगदी हक्काने. मला खूप बरं वाटलं. त्यानंतर सखीनेही मला खूप प्रोत्साहीत केले. सागर आणि काही अपरिचित मित्रानीं वेळोवेळी प्रतीसाद देवून फारच प्रोत्साहन दिले त्याबद्दल मी तुम्हा सर्वांचा अतिशय आभारी आहे.

अजुन बरच काही लिहायचं आहे। आळसातुन आणि कामातुन वेळ मिळाल्यावर नक्की लिहिन. तोपर्यंत चीअर्स........ !!!!!!

समाप्त.